Naučnici su golicajući gorile otkrili trag star 15 miliona godina o tome kako su ljudi naučili da govore
Studija Univerziteta u Vorviku objavljena u četvrtak, pokazala je da ljudi i sve četiri druge danas živeće vrste velikih čovekolikih majmuna, kao što su šimpanze, bonobi, gorile i orangutani, proizvode smeh sa istim, ravnomerno raspoređenim ritmičkim intervalima između zvukova.
Istraživanje je analiziralo 140 pojedinačnih sekvenci smeha. I to kod orangutana, gorila, bonoba, šimpanzi i ljudi uzrasta od šest meseci do sedam godina. Podaci su prikupljeni tokom „kontrolisanih, razigranih interakcija golicanja u njihovom kućnom okruženju“.
Rezultati pokazuju da se „veliki čovekoliki majmuni smeju na način koji je prepoznatljiv savremenim ljudima najmanje 15 miliona godina“.
Studija je takođe utvrdila da je ljudski smeh tokom evolucije postao brži i raznovrsniji. Ipak osnovni ritmički obrazac smeha je ostao isti kod svih proučavanih vrsta.
Ljudi su jedina od proučavanih vrsta koja je razvila sposobnost kontekstualne kontrole smeha. Odnosno, mogućnost da ga potisne, odglumi ili prilagodi u zavisnosti od društvenih okolnosti. Istraživači smatraju da je to jedan od osnovnih gradivnih elemenata govora.
Studija je objavljena u naučnom časopisu Nature Communications Biology.
Na šta treba obratiti pažnju
Prema saopštenju Univerziteta u Vorviku, istraživanje bi moglo biti prošireno na gibone i druge primate koji ne pripadaju grupi velikih čovekolikih majmuna, što bi moglo dodatno da osvetli evoluciju glasovne kontrole.
Pozadina
Adriano Lameira, vanredni profesor u istraživačkoj grupi ApeTank pri Univerzitetu u Vorviku, izjavio je da smeh „pruža jedinstven evolutivni uvid“ u to kako su se glasovne sposobnosti menjale tokom vremena.
Ova studija dovodi u pitanje dugo prihvaćeno mišljenje da se ljudska sposobnost kontrole glasa pojavila naglo. Umesto toga, autori tvrde da koreni evolucije ljudskog govora sežu milionima godina unazad, čak i pre nego što su se pojavili prvi ljudi.
Antonio Pekenjo IV, novinar Forbes